Dzisiaj jest środa, 17 września 2014 roku. Do końca roku pozostało 106 dni. Imieniny Franciszka, Lamberty, Narcyza.
Ministranci PDF Drukuj Email
Spis treści
Ministranci
Hymn
Patron
LSO Dębno
Formacja
Msza Święta
Slowniczek
Wszystkie strony

Liturgiczna Służba Ołtarza

 

Ministrant służy samemu Bogu w osobie kapłana i ludu Bożego. Ministrant jest pomocnikiem przy sprawowaniu Mszy św. i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Nasza służba polega na tym, aby przybliżyć ludziom ważność służenia. Możemy być bliżej Chrystusa, służyć Jemu i nosić określone przedmioty, przygotowywać dary ofiarne, dzwonić dzwonkami i co najważniejsze czytać Słowo Chrystusowe. Bycie w LSO to wielka radość, bo przez swoją służbę ukazujemy, że każde nabożeństwo jest nie tylko sprawą kapłana lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych. Ministranci posiadają swojego duchowego patrona. Z pośród tak wielu szczególnym zamiłowaniem obdarzyliśmy św. Dominika Savio, który był wychowankiem drugiego wielkiego św. Jana Bosko założyciela zgromadzenia Księży Salezjanów, którzy służą w naszej parafii. Święty Dominik Savio odznaczał się wytrwałością do walki z grzechami swej duszy i jego krótkie życie poddał dwom hasłom: "Moimi przyjaciółmi są Jezus i Maryja" i "Lepiej umrzeć, niż zgrzeszyć".

Zapraszamy chłopców po I Komunii św. , którzy chcieli by służyć przy ołtarzu, wraz z rodzicami na rozmowę wstępną do ks. opiekuna LSO - ks. Daniela Nowocień SDB - do zakrystii lub Oratorium.

KRÓLUJ NAM CHRYSTE!

Liturgiczna Służba Ołtarza

 

Ministrant służy samemu Bogu w osobie kapłana i ludu Bożego. Ministrant jest pomocnikiem przy sprawowaniu Mszy św. i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Nasza służba polega na tym, aby przybliżyć ludziom ważność służenia. Możemy być bliżej Chrystusa, służyć Jemu i nosić określone przedmioty, przygotowywać dary ofiarne, dzwonić dzwonkami i co najważniejsze czytać Słowo Chrystusowe. Bycie w LSO to wielka radość, bo przez swoją służbę ukazujemy, że każde nabożeństwo jest nie tylko sprawą kapłana lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych. Ministranci posiadają swojego duchowego patrona. Z pośród tak wielu szczególnym zamiłowaniem obdarzyliśmy św. Dominika Savio, który był wychowankiem drugiego wielkiego św. Jana Bosko założyciela zgromadzenia Księży Salezjanów, którzy służą w naszej parafii. Święty Dominik Savio odznaczał się wytrwałością do walki z grzechami swej duszy i jego krótkie życie poddał dwom hasłom: "Moimi przyjaciółmi są Jezus i Maryja" i "Lepiej umrzeć, niż zgrzeszyć".

Fragment Listu Ojca Świętego Jana Pawła II do Kapłanów na Wielki Czwartek 2004 roku:
"(...)Mając to na względzie, drodzy Bracia w Kapłaństwie, obok innych inicjatyw poświęcajcie szczególną uwagę opiece nad ministrantami, którzy stanowią niejako «kolebkę» powołań kapłańskich. Grupa ministrantów, odpowiednio przez Was prowadzona we wspólnocie parafialnej, może postępować na dobrej drodze chrześcijańskiego wzrastania, tworząc niemal rodzaj proseminarium. Uczcie parafię, rodzinę rodzin, dostrzegać w ministrantach swoich synów, jak «sadzonki oliwki dokoła stołu» Chrystusa, Chleba Życia (por. Ps 128[127], 3). Korzystając z pomocnej współpracy bardziej wrażliwych rodzin i katechetów, z serdeczną troską opiekujcie się grupą ministrantów, aby poprzez służbę przy ołtarzu każdy z nich uczył się coraz bardziej kochać Jezusa, rozpoznawać Jego rzeczywistą obecność w Eucharystii, doświadczać piękna liturgii. Wszelkie inicjatywy dotyczące ministrantów organizowane na poziomie diecezjalnym lub w okręgach duszpasterskich powinny być wspierane i promowane, zawsze z uwzględnieniem różnic wiekowych. W czasie mojej posługi biskupiej w Krakowie mogłem poznać, jak wielkie owoce przynosi poświęcenie się ich formacji na płaszczyźnie ludzkiej, duchowej i liturgicznej. Kiedy mali chłopcy i młodzieńcy pełnią służbę ołtarza z radością i entuzjazmem, dają swoim rówieśnikom wymowne świadectwo doniosłości i piękna Eucharystii. Dzięki szczególnej twórczej wrażliwości, jaka cechuje ich wiek, oraz dzięki nauce i przykładowi kapłanów i starszych kolegów, także najmłodsi mogą wzrastać w wierze i fascynować się duchową rzeczywistością. W końcu nie zapominajcie też, że pierwszymi «apostołami» Jezusa Najwyższego Kapłana jesteście Wy sami: Wasze świadectwo liczy się bardziej niż jakiekolwiek inne środki i pomoce. W regularnym rytmie celebracji niedzielnych i codziennych ministranci spotykają właśnie Was, widzą, jak w Waszych dłoniach «sprawuje się» Eucharystia, z Waszej twarzy czytają odblask Tajemnicy, w Waszym sercu wyczuwają wezwanie większej miłości. Bądźcie dla nich ojcami, mistrzami i świadkami pobożności eucharystycznej i świętości."

 


 

ImageKróluj nam Chryste, zawsze i wszędzie
to nasze rycerskie hasło.
Ono nas zawsze prowadzić będzie
i świecić jak słońce jasno.


Naprzód przebojem młodzi rycerze
Do walki z grzechem swej duszy
Wodzem nam Jezus w Hostii ukryty
Z nim w bój nasz zastęp wyruszy.


Pójdziemy naprzód, naprzód radośnie
Podnosząc w gorę swe czoła.
Przed nami życie rozkwita w wiośnie
Odważnie, bo Jezus woła.

 


 

ImageŚwięty Dominik Savio urodził się we Włoszech, w roku 1842. Żył zaledwie piętnaście lat, ale zdążył osiągnąć wysoki stopień świętości. Był uczniem św. Jana Bosco, który kochał go jak syna. Rodzicami jego byli: Karol Savio, rzemieślnik i Brygida Gajato, wiejska krawcowa. Dominik uczęszczał do szkółki prowadzonej przez miejscowego proboszcza, a potem do szkoły w Castelnuowo d'Asti. 8 kwietnia 1849 roku w samą Wielkanoc przyjął pierwszą Komunię świętą. Ze strony księdza proboszcza był to akt wielkiej odwagi, gdyż w owych czasach panowało jeszcze przekonanie, że do Sakramentów świętych Pokuty i Ołtarza należy dopuszczać w wieku znacznie późniejszym. O dojrzałości duchowej tego dziecka świadczą postanowienia, jakie napisał z okazji tej uroczystości w swej książeczce do nabożeństwa:

1. będę często spowiadał się i komunikował, ilekroć mi na to zezwoli mój spowiednik,
2. będę święcił dzień święty,
3. moimi przyjaciółmi będą Jezus i Maryja,
4. raczej umrę aniżeli zgrzeszę.

Te postanowienia Dominik wiernie realizował. Kiedy miał zaledwie 5 lat, już usługiwał do Mszy Św. Pewnego dnia znalazł się na ulicy i zobaczył kapłana idącego z wiatykiem do umierającego, natychmiast uklęknął i podsunął swą chusteczkę pod kolana pewnemu oficerowi, który bał się uklęknąć, by nie zabrudzić swoich spodni. Kiedyś zapukał do pokoju św. Jana Bosco błagając kapłana, by natychmiast szedł z nim. Zaprowadził go do mieszkania umierającego protestanta, który pragnął pojednać się z Bogiem. Dla św. Jana Bosco pozostało na zawsze zagadką, skąd Dominik dowiedział się o tym protestancie i o miejscu jego zamieszkania, skoro tu nigdy nie bywał. Nie wypadało zaś chłopca o to zapytać. Kiedy indziej Dominik stanął przed bramą jednego domu i zadzwonił. Gdy mu otwarto, zapytał, kto tu umiera. Zaprzeczono, a gdy na jego naleganie zaczęto wypytywać po mieszkaniach, znaleziono samotną, umierającą staruszkę. Chcąc pomóc św. Janowi w jego pracy misyjnej, zorganizował towarzystwo pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia. Pomimo że życie św. Dominika płynęło w ubóstwie, pracy i cierpieniach, przepełniała go radość i pogodna świętość. Pewnego razu napisał do przyjaciela: "Tu, na ziemi świętość polega na tym, aby być stale radosnym i wiernie wypełniać nasze obowiązki". Innym razem ks. Bosko poszedł szukać Dominika, ponieważ nie było go w szkole. Znalazł go w kościele wpatrzonego w tabernakulum i zatopionego w modlitwie. Chłopiec nie wiedział nawet, że ta ,,chwila” rozmowy z Bogiem trwała aż 7 godzin! Kiedy pewnego razu dostrzegł w rękach chłopców gorszące pismo, podarł je na kawałki. Nie chciał oglądać brzydkich obrazków, bo pragnął – jak sam mówił – zachować czystość oczu na oglądanie nieba. Innym razem dwóch chłopców, chcąc wyrównać porachunki, stanęło do pojedynku. Z odległości 20 metrów mieli obrzucać się kamieniami. Kiedy Dominik dowiedział się o tym, wziął do ręki krzyżyk, stanął pomiędzy nimi i wyjaśnił, że Pan Jezus choć niewinnie umarł na krzyżu, to jednak wybaczył swoim oprawcą. Tym bardziej oni nie powinni szukać zemsty, a jeśli koniecznie muszą dopuścić się przemocy, to niech tymi kamieniami uderzą najpierw w niego. Po tej niezwykłej lekcji kamienie wypadły z rąk chłopców i pojedynek się nie odbył. Późną jesienią roku 1856 Dominik zaczął odczuwać wysoką gorączkę, gnębił go silny, uporczywy kaszel. Św. Jan Bosco wezwał lekarza. Ten orzekł chorobę płuc, bardzo już zaawansowaną i polecił by chłopca natychmiast odesłać do rodzinnych stron, może go jeszcze powietrze uratuje. Męczył się jeszcze kilka miesięcy. Dnia 9 marca 1857 roku, zaopatrzony Sakramentami świętymi, kiedy ojciec czytał mu modlitwy o dobrą śmierć z książki do nabożeństwa, którą dla swojej młodzieży ułożył Św. Jan Bosco, chłopiec nagle zawołał: "Do widzenia, ojcze! Do widzenia! O, jakie piękne rzeczy widzę!" Wspomnienie św. Dominika obchodzimy 5 maja.

 


Liturgiczna Służba Ołtarza w Dębnie

W naszej parafii możemy zobaczyć służących ministrantów, wśród nich są też ministranci honorowi oraz kandydaci na ministrantów i aspirantów. Opiekunem całej wspólnoty jest obecnie ks. Daniel NOWOCIEŃ SDB. W każdy I Czwartek Miesiąca spotykamy się na wspólnym nabożeństwie i Mszy świętej w intencji o powołanie do kapłaństwa. W ciągu tygodnia odbywają się spotkania LSO w grupach z  animatorami.

PREZES LSO: Łukasz Soluch, Wiceprezes LSO: Szymon Łokietek.

Ministranci uczą się i poznają na nich obrzędy Mszy św. i nabożeństw, zapoznają się z różnymi gestami i postawami, poznają rok liturgiczny itp. Jednak ich formacja nie polega tylko na poznawaniu tych elementów, ale i na tym by potrafili służyć Bogu i drugiej osobie. Są przygotowywani do ważniejszych uroczystości. Formacja przebiega w grupach, które po kolei wtajemniczają w wszelkie funkcje wykonywane podczas nabożeństw liturgicznych. Na spotkaniach staramy się również, aby poruszyć te tematy, które nas dotyczą i bieżących spraw organizacyjnych. Są to rozmowy często o służbie i o naszych prywatnych problemach. Oczywiście te spotkania ubogacają nas duchowo i fizycznie. Często spotykamy się na boisku, hali sportowej, wspólnych wyjazdach, a więc staramy utrzymywać ze sobą kontakt również poza Kościołem. Do służby przy ołtarzu jesteśmy podzieleni na pięć grup.

W jednej grupie jest ok. 10-ściu. W ciągu tygodnia każdy ministrant ma dwa dyżury na Mszach św., jedna w niedzielę plus nabożeństwa. W ten sposób można w kilku słowach przedstawić ministrantów i naszą działalność. Sama służba wymaga czasami od nas naprawdę bardzo wiele wyrzeczeń, ale mamy taką świadomość że służymy samemu Bogu i ludziom i ta świadomość nas umacnia. Każdy z nas jest naprawdę bardzo dumny z tego co robi jako ministrant.

DZIESIĘĆ ZASAD MINISTRANCKICH

1. Ministrant jest dzieckiem Bożym i stara się czynić dobro, a unikać grzechu.
2. Ministrant jak święty Dominik Savio kocha Chrystusa, dlatego jak najczęściej łączy się z Nim
poprzez Eucharystię.
3. Ministrant chlubi się krzyżem Pana naszego Jezusa Chrystusa.
4. Ministrant naśladuje Chrystusa, który stał się dla nas posłuszny aż do śmierci.
5. Ministrant wypełnia nakazy Chrystusa: ?Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie
miłowali".
6. Ministrant służąc Bogu przyczynia się do tego, aby liturgia była piękna.
7. Ministrant podczas służby przy ołtarzu zachowuje postawę modlitwy i skupienia.
8. Ministrant kocha Matkę Bożą i z Jej pomocą głosi Królestwo Boże.
9. Ministrant mając czyste serce promieniuje Bożą radością i jest przykładem dla swoich kolegów.
10.Ministrant z miłości ku Bogu i ku bliźnim unika alkoholu i tytoniu.

Ks. Opiekun LSO poleca trochę humoru ministranckiego....
kliknij tutaj

 


Przebieg formacji LSO

 M I N I S T R A N T

Opracowany przez Krajowe Duszpasterstwo Służby Liturgicznej (KDSL) program formacji ministranckiej obejmuje pięć lat. Pierwsze dwa mają charakter wprowadzający. Następne trzy są rodzajem dziecięcego deuterokatechumenatu, czyli systematycznego wprowadzania w świat wiary i posługi. Uzupełnieniem pracy rocznej są rekolekcje wakacyjne. Oto tematy poszczególnych lat formacji:

 1. KANDYDAT NA MINISTRANTA - Klasa III.


Zwykle dolną granicę wieku ustala się na klasę III. Chłopcy wyrażający chęć zostania ministrantami powinni być po I Komunii św. Początkowe spotkania mają charakter wprowadzający. W I niedzielę Adwentu chłopcy w sposób uroczysty rozpoczynają kandydaturę na ministranta. W poczet kandydatów przyjmuje ich zwykle ks. Proboszcz lub opiekun. Na tę Mszę św. należy zaprosić także rodziców kandydatów. Sam obrzęd przyjęcia kandydatów możemy znaleźć, np. w Agendzie Opolskiej s. 370 - 371. Kandydaci otrzymują komeszki i mogą od tej pory służyć do Mszy św., jednak nie wykonują żadnych posług i nie chodzą po kolędzie.

Jeżeli spełniasz powyższe warunki i jesteś  zdecydowany - Zapraszamy - Przyjdź z Rodzicami do Księdza Opiekuna.

Okres kandydatury trwa rok. Przed lub po wakacjach, ten drugi termin wydaje się najbardziej odpowiedni, kandydaci po zdaniu egzaminu otrzymują kołnierzyki na znak, że są już ministrantami. Na uroczystej Mszy św. lub po jej zakończeniu (Agenda Opolska s. 372 - 373) otrzymują legitymacje LSO diecezji rzeszowskiej - patrz legitymacja.


 2. CHORALISTA - Klasa IV.

Drugi rok formacji jest bardzo ważny, bo utrwala postawy ministrantury zdobyte w roku ubiegłym. Celem tego roku jest przeżycie przez chłopców osobistego spotkania z Bogiem, który mówi do nas w liturgii. Postawa słuchania Słowa Bożego domaga się aktywnej odpowiedzi. Choralista odpowiada na Słowo Boże swoją wiarą, świadectwem życia, swoim słowem - śpiewy, recytacje, odpowiedzi w czasie sprawowania liturgii. Zatem szczególnym zadaniem choralisty w czasie mszy w. są: śpiewy, recytacje, odpowiedzi. Należy dodać, że nie jest to zadanie łatwe. Z obserwacji wynika, bowiem, że ogół ministrantów w sposób niewystarczający bierze aktywny udział w liturgii poprzez odpowiedzi i śpiew. Zwykle po prostu milczą.

Ważną rolę w spotkaniach odgrywa śpiew (można skorzystać z pomocy animatora muzycznego). Funkcję choralisty, oprócz aktywnego udziału w liturgii, jest dawanie znaków dzwonkami. Tygodniowe spotkania formacyjne odbywają się według programu choralisty (podręcznik i notatnik) - patrz pomoce.


 3. MINISTRANT Światła - klasa V

Ten rok rozpoczyna zasadniczy trzyletni cykl formacyjny. Proponowany program obejmuje:
- wychowanie do życia modlitwy,
- wychowanie do życia liturgicznego,
- wychowanie do życia wspólnotowego,
- wychowanie do życia apostolskiego,
- kształtowanie charakteru.
Jest to rok rozpoczęcia właściwej służby ministranta. Funkcję liturgiczną wykonywaną w tym roku jest noszenie światła w nabożeństwach i procesjach eucharystycznych oraz pełnienie funkcji ministranta światła podczas Mszy św. Symbolem, wokół którego koncentruje się formacja jest światło.


 4. MINISTRANT KSIĘGI - Klasa VI

Ministrant księgi w pracy rocznej koncentruje się przeżyciu prawdy o dziecięctwie Bożym w aspekcie "przez Syna". Cały miniony rok (ministrant światła) pogłębiał swoją wiarę w to, że Bóg jest jego Ojcem i on nosi w sobie życie Boże. Teraz wpatruje się w Jezusa Chrystusa, który jest wzorem każdego dziecka Bożego.
Funkcjami liturgicznymi, jakie ministranci podejmują w tym roku są: ministrant księgi oraz ministrant krzyża.

 5. MINISTRANT OŁTARZA - Klasa I gimnazjum

Ministrant ołtarza przez 5 lat zapoznawał się nie tylko z tajnikami jego posługi przy ołtarzu, ale także był wprowadzany w pewną metodę pracy nad sobą. Formacja ministranta ołtarza jest zakończeniem pewnego etapu drogi i wprowadza w młodzieżową formację deuterokatechumenatu. Na tym etapie poznaje dokładniej swoją posługę wobec kielicha i pateny, chleba, wina i wody oraz funkcje ministranta kadzidła i ministranta wody.
W ten sposób w ciągu 5 lat ministrant zapoznaje się z wszystkimi podstawowymi funkcjami. To wprowadzenie w posługę trwa tak długo, ponieważ nie chodzi tylko o techniczną stronę wykonywanej czynności, którą można opanować w ciągu kilku spotkań, lecz także o jej rozumienie i duchowe przeżywanie. Nierzadko bywa, że chłopiec, nawet gorliwy, który szybko zostaje ministrantem i może wykonywać wszystkie funkcje liturgiczne w sposób nie pogłębiony, szybko się zniechęca i odchodzi.


 L E K T O R

Klasa II Gimnazjum - kandydat na lektora.
Wyróżniający się ministranci mogą zostać lektorami po ukończeniu kursu lektorskiego, jaki odbywa się zwykle, co roku kursy takie odbywają się w każdym dekanacie, a uroczystego błogosławieństwa udziela kandydatom ks. Biskup  w katedrze w Wielki Czwartek.

Kurs lektorski obejmuje formację:
- liturgiczną,
- biblijną,
- życia duchowego,
- fonetyczną

Po ukończeniu kursu lektor otrzymuje odpowiedni wpis do legitymacji LSO. Po roku sumiennego pełnienia swej służby przyznaje mu się znak lektora, który zostaje wklejony w odpowiednim miejscu w legitymacji.

 

Znaki posług ministranckich

Posługi, jakie może pełnić ministrant i odpowiadającym im znakom.

 Znak ministranta wody - zdobywa go ministrant, który opanował symbolikę wody, potrafi asystować kapłanowi podczas chrztu św. i w czasie pokropienia wodę święconą wiernych. Zakres materiału obejmuje podręcznik ministranta ołtarza .


 Znak ministranta krzyża - otrzymuje go ministrant po zapoznaniu się z symbolikę krzyża. Potrafi w sposób prawidłowy nieść krzyż podczas procesji. Posługę tę winni spełniać chłopcy pobożni i gorliwi. Zakres materiału obejmuje podręcznik ceremoniarza .


 Znak psałterzysty - świadczy o poprawnym wykonywaniu psalmów. Dotyczy chłopców uzdolnionych muzycznie. Znaczek ten zdobywa się poprzez udział w specjalnych rekolekcjach wakacyjnych lub po kursie w parafii.


 Znak ministranta kadzidła - Przeznaczony jest dla starszych ministrantów i lektorów. Polega na właściwym wykonywaniu okadzeń podczas uroczystych celebracji liturgicznych. Wymagany zakres wiedzy można znaleźć w podręczniku ministranta ołtarza.

 

 

 


Msza święta jest pamiątką męki , śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa . Jest bezkrwawą ofiarą , w czasie której kapłan przemienia na ołtarzu dary ofiarne (chleb i wino) w Ciało i Krew Chrystusa . W jej skład wchodzi :


1.      Obrzędy wstępne

O         Śpiew na wejście

O         Pozdrowienie ludu

O         Akt pokutny

O         Chwała na wysokości Bogu

O         Modlitwa dnia

2.      Liturgia Słowa

O         Pierwsze czytanie

O         Śpiew międzylekcyjny

O         Drugie czytanie

O         Śpiew przed ewangelią

O         Ewangelia

O         Kazanie lub homilia

O         Wyznanie wiary – Credo

O         Modlitwa wiernych


3.      Liturgia Ofiary

O         Przygotowanie darów

O         Modlitwa nad darami

O         Modlitwa eucharystyczna

4.      Komunia święta

O         Komunia święta

O         Dziękczynienie

O         Modlitwa po komunii

5.      Obrzędy zakończenia

O         Ogłoszenia duszpasterskie

O         Błogosławieństwo końcowe

O         Rozesłanie wiernych

Jak już wcześniej było wspomniane liturgia to czynności wykonywane przez ludzi i Chrystusa. Chciałbym się teraz skupić na czynnościach służby liturgicznej, które generalnie możemy podzielić na gesty i postawy liturgiczne. Postawa od gestu różni się tym, że jest to czynność długotrwała np. siedzenie czy klęczenie, natomiast gest np. znak krzyża, to coś co trwa chwilę. Wyróżniamy zatem następujące

Postawy liturgiczne :

1.      Postawa siedząca

-     Jest postawą słuchania i skupienia.

-      Siedzimy w czasie czytań, psalm responsoryjnego,  kazania, przygotowania darów, ogłoszeń parafialnych.

-      Nie garbimy się !      



2.      Postawa stojąca

-      Jest postawą szacunku i gotowości.

-      Stoimy w czasie obrzędów wstępnych i obrzędów zakończenia z wyjątkiem ogłoszeń, w czasie śpiewu przed ewangelią i w czasie ewangelii, wyznania wiary i modlitwy powszechnej,  po przygotowaniu darów do przeistoczenia i od śpiewu „Ojcze nasz...” do „Baranku Boży...” włącznie.

-      Stoimy wyprostowani ze złożonymi rękoma !



3.      Postawa klęcząca

-      To postawa modlitwy, czci i największego uwielbienia.

-      Klęczymy zawsze przed Najświętszym Sakramentem, czyli w czasie przeistoczenia, przy otwartym tabernakulum, w czasie komunii, przed Najśw. Sakramentem w monstrancji i na słowa „Oto Baranek Boży...”

-      Klęcząc zawsze mamy złożone ręce !

4.      Leżenie krzyżem – tylko w Wielki Piątek.



Gesty liturgiczne :

1.      Przyklęknięcie

-      Oznaka uwielbienia i adoracji

-      Przyklękamy zawsze na prawe kolano i nie robimy przy tym nic innego (np. znaku krzyża)

-      Przyklękamy tylko przed Najświętszym Sakramentem.



2.      Ukłon

-      Zastępuje przyklęknięcie

-      Wykonujemy go przekazując znak pokoju



3.      Gesty rąk

-      ręce złożone

-      znak krzyża

-      uderzenie w pierś

-      podanie ręki (na znak pokoju)

Gesty muszą być wykonywane, powoli, starannie na chwałę Bożą. Po tym, jak je wykonujesz, można poznać Twoją miłość do Chrystusa.

 


SŁOWNICZEK

ABSOLUCJA (rozgrzeszenie) - udzielane przez kapłana w sakramencie pokuty odpuszczenie grzechów.
ADORACJA - oddanie czci, uwielbienie, uniżenie się przed Bogiem, hołd oddawany Bogu.
AKOLITA - posługujący w liturgii (przygotowuje ołtarz i dary ofiarne oraz pomaga w Rozdawaniu Komunii św. i udzielaniu Komunii chorych).
AKOLITKI - lichtarze z płonącymi świecami używane w czasie czytania Ewangelii oraz w procesjach niesione obok krzyża.
ALBA - długa, biała spodnia szata liturgiczna (kapłana i służby liturgicznej w czasie liturgii) ,symbolizująca łaskę chrztu św.
ALUMN - student Seminarium Duchownego (częściej używa się określenia kleryk).
AMBONA - miejsce do czytań biblijnych oraz wygłaszania homilii (kazań), dziś najczęściej pulpit zwany ambonką usytuowany w prezbiterium.
AMPUŁKI - są to naczynia liturgiczne w kształcie małych dzbanuszków w których podaje się wino i wodę do mszy św.
ANIOŁ PAŃSKI - modlitwa odmawiana rano, w południe i wieczorem dla uczczenia Wcielenia Bożego i macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny.
ANTYFONA - refren rozpoczynający i kończący psalm w liturgii godzin, używany też podczas Mszy św. i w nieszporach.
APOKRYFY - księgi wczesnochrześcijańskie tematycznie związane z Pismem św. (często zawierają opisy z życia Pana Jezusa).
APOSTOLAT - urząd głoszenia Ewangelii i posługa sakramentalna (duchownego), w przypadku świeckich - czynne zaangażowanie w Kościele poprzez przykład życia i modlitwę.
APSYDA - półkolista wnęka w ścianie kościoła lub kaplicy, zwykle w niej miejsce na tabernakulum lub krzesła dla kapłana.
ARCHIDIECEZJA - jednostka terytorialna administracji kościelnej.
ARCYBISKUP - tytuł biskupa stojącego na czele archidiecezji (metropolii).
ASPERSJA - liturgiczne pokropienie wiernych wodą święconą jako przypomnienie chrztu, jego skutków i zobowiązań.
ASYSTA - diakon lub dwaj diakoni towarzyszący biskupowi bądź kapłanowi w uroczystej celebracji.
AUREOLA - koło otaczające głowy świętych (symbolizujące świętość).
BALDACHIM - ozdobny daszek lub ozdobna osłona z materiału nad godnymi czci miejscami i osobami, przede wszystkim jako osłona niesiona nad Najświętszym Sakramentem.
BAPTYSTERIUM - wolno stojąca kaplica chrzcielna lub element dawnych kościołów biskupich, w kościołach parafialnych przeważnie tylko chrzcielnica.
BAZYLIKA - w sensie architektonicznym - kościół wielonawowy (nawa główna wyższa od naw bocznych), basilica minor - tytuł nadawany znaczniejszym kościołom.
BEATYFIKACJA - uznanie za błogosławioną, osobę zmarłą w opinii świętości (poprzedzone procesem beatyfikacyjnym)
BIBLIA - Pismo Święte - zbiór ksiąg napisanych pod natchnieniem Ducha Świętego zawierających słowo skierowane do ludzi przez Boga.
BIERZMOWANIE - sakrament wtajemniczenia chrześcijańskiego, w którym człowiek otrzymuje w szczególny sposób Ducha Świętego.
BINACJA - dwukrotne odprawianie Mszy św. jednego dnia (prawa binacji udziela Biskup).
BIRET - nakrycie głowy duchownych katolickich.
BISKUP - zwierzchnik Kościoła lokalnego (diecezji), który przewodniczy wspólnocie wiernych mocą bezpośredniego apostolskiego pełnomocnictwa.
BŁOGOSŁAWIEŃSTWO - życzenie uzyskania specjalnej przychylności Bożej dla jednostki, wspólnoty lub rzeczy przez odpowiednie słowa i towarzyszące im gesty sakralne, modlitwa nad rzeczą lub osobą w celu uproszenia pomocy od Boga.
BREWIARZ - księga do odprawiania modlitwy uświęcenia dnia (liturgii godzin) przez duchownych i świeckich.
BURSA - sztywna torebka do zawieszenia na szyi, na naczynie z Komunią chorych.
CARITAS - czynne praktykowanie chrześcijańskiej miłości bliźniego lub organizacja dobroczynna działająca w Kościele.
CELEBRANS - osoba przewodnicząca zgromadzeniu liturgicznemu (najczęściej kapłan).
CEREMONIARZ - osoba przygotowująca i koordynująca różne posługi oraz dbająca o spokojny, harmonijny przebieg uroczystości.
CHORAŁ - oficjalny śpiew Kościoła (jednogłosowy), lub księga zawierająca śpiewy liturgiczne.
CHRZEST - pierwszy i najpotrzebniejszy sakrament, uwalnia od grzechu pierworodnego i wszystkich innych grzechów i włącza do Kościoła.
CHRZEŚCIJAŃSTWO - religia założona przez Jezusa Chrystusa. W ciągu wieków swej historii rozpadło się na: Katolicyzm, Prawosławie, Protestantyzm.
CIEMNICA - miejsce w kościele gdzie przechowuje się Najświętszy Sakrament w noc z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek.
CINGULUM - pasek służący do przepasywania alby, element stroju liturgicznego.
CREDO - wyznanie wiary (łac.. credo - wierzę).
CUSTODIA (kustodia) - naczynie, w którym przechowuje się Najświętszą Hostię do wystawienia w monstrancji.
CYBORIUM - puszka (naczynie) do przechowywania Eucharystii pod postacią chleba.
DARY OFIARNE - rzeczy i akty wewnętrzne, które człowiek składa Bogu w czasie Mszy św. Przede wszystkim są to dary chleba i wina, które oznaczają wszelką ofiarę człowieka.
Dzwonki ołtarzowe -pojawiły się w liturgii w wieku XIII, zwracają uwagę wiernych na zmianę postawy liturgicznej, zwołują lud i wielbią dźwiękiem Boga.

HOMILIA - (kazanie) jest to słowo kapłana skierowane do wiernych na tle usłyszanych czytań biblijnych.
HYMN - uroczysta pieśń śpiewana na cześć Boga lub świętych.
KIELICH - jest to naczynie liturgiczne w którym w czasie mszy św. składa się wino do konsekracji.
KOMŻA - krótsza szata liturgiczna, zawsze koloru białego; od IX wieku strój ministranta.

KUSTODIA -jest to mała puszka, w niej przechowuje się Najświętszą Hostię przeznaczoną do monstrancji.

LEKCJONARZ -księga zawierająca czytania biblijne na poszczególne dni w roku.

MINISTRANT - członek ludu Bożego, który w czasie sprawowania liturgicznych obrzędów spełnia posługę pomocniczą w sposób określony przepisami Kościoła.
MONSTRANCJA - przedmiot liturgiczny w którym umieszcza się Hostię celem adoracji lub procesji.
ODPUST PARAFIALNY - uroczystość, w której parafia w sposób szczególny czci swego Patrona.
OŁTARZ - jest to stół na którym składa się Najświętszą Ofiarę i przy którym rozdziela się Ciało Pańskie.
ORACJA - uroczysta modlitwa odmawiana przez kapłana w imieniu wiernych.
ORNAT - wierzchnia ozdobna szata liturgiczna kapłana odprawiającego Mszę św.
PALKA - służy do nakrycia kielicha mszalnego; kwadratowy kawałek usztywnionego płótna.

PASCHAŁ - świeca symbolizująca Zmartwychwstałego Chrystusa.
PASTORAŁ - ozdobna laska używana przez biskupa jako symbol posługi pasterskiej otrzymanej od Chrystusa.
PATENA - naczynie liturgiczne, na którym składa się w czasie Mszy św. chleb do konsekracji.
PREZBITERIUM - część kościoła, w której znajduje się ołtarz główny.
PROCESJA - uroczysty pochód religijny połączony ze śpiewem.
RESPONSORIUM - powtarzane wersety psalmu stanowiące odpowiedź człowieka na Słowo Boże.
SANCTISSIMUM - łacińska nazwa Najświętszego Sakramentu.
SŁUŻBA LITURGICZNA - zespół ludzi, chłopców i dziewcząt, którzy w czasie sprawowania liturgicznych obrzędów spełniają posługę w sposób określony przepisami Kościoła.
STUŁA - część stroju liturgicznego - znak władzy kapłańskiej.
ŚWIĄTYNIA - miejsce gdzie Bóg jest szczególnie obecny i czczony.
TABERNAKULUM - miejsce w kościele, w którym przechowuje się Najświętszy Sakrament
WELON NA KIELICH - tkanina (chusta), którą nakryty jest kielich do momentu przygotowania darów ofiarnych; ponownie kielich nakrywa się tym welonem po Komunii św.

WIERNOŚĆ SŁOWU - dobry ministrant to taki który w życiu codziennym dotrzymuje Panu Bogu i ludziom obiecanego słowa.
WODA ŚWIĘCONA - jest wodą pobłogosławioną przez kapłana, przeznaczoną do czynności liturgicznych.

KOLORY LITURGICZNE :

Image


Biały - kolor radości:

- Boże Narodzenie i okres Bożego Narodzenia;
- Uroczystość Zmartwychwstania i okres Wielkanocny;
- Święta ku czci Chrystusa;
- Święta ku czci Świętych (którzy nie byli męczennikami).

Czerwony - kolor krwi, ognia, miłości, królewski:
- Niedziela Palmowa;
- Wielki Piątek;
- Uroczystość Zesłania Ducha Świętego;
- Święta ku czci Świętych Męczenników.

Fioletowy - kolor pokuty i żałoby:
- okres Adwentu;
- okres Wielkiego Postu;

- podczas Mszy św. pogrzebowych.

Zielony - kolor nadziei i życia:
- w niedziele zwykłe;
- dni powszednie okresu zwykłego w ciągu roku.

Różowy - kolor radości wśród pokuty:
- III Niedziela Adwentu;
- IV Niedziela Wielkiego Postu.

 

 

 

 
Kanonizacja Jana Pawła II

Msze Święte

W niedzielę i święta:

6.30
8.00
9.30 - młodzież
10.00 - w Oborzanach
10.00 - w Mostnie
11.30 - w Barnówku
11.00
12.30 - dzieci
18.00

W dni powszednie:
6:30
9:00
18:00

SPOWIEDŹ podczas każdej Mszy św.

Nabożeństwa:
8:30 - Różaniec - poniedziałek - sobota
17.30 -  poniedziałek - piątek i niedziela

 

Kancelaria

W tym tygodniu czynna:
wtorek
10.00 - 12.00 i 15.00 - 17.00
czwartek
10.00 - 12.00 i 15.00 - 17.00
sobotę
10:00-12:00

Sonda

Co ostanio przeglądałeś na stronie parafii?
 

Zapraszamy

 



 



Galeria

_MG_8620.JPG

Liturgia dnia

Reklama

Parafia Rzymsko-Katolicka

pw. św. Ap. Piotra i Pawła

e-mail Pl. Konstytucji 3 Maja 2

74-400 Dębno
woj. Zachodniopomorskie, Polska
Telefon: 95 760-27-16
link http://www.debno.salezjanie.pl
e-mail debno@salezjanie.pl
Konto Parafii: GBS Barlinek o/Dębno

80-8355-0009-0046-8578-2000-0001


Copyright © 2013 Strona Parafii pw. św. Ap. Piotra i Pawła w Dębnie. Wszelkie prawa zastrzeżone.ADMIN