Msze Święte

W niedzielę i święta: 6.30, 8.00, 9.30 - młodzież, 10.00 - w Oborzanach 10.00 - w Mostnie, 11.30 - w Barnówku, 11.00 - Suma, 12.30 - dzieci, 18.00

W dni powszednie: 6:30, 9:00, 18:00

W I Piątek miesiąca: 6:30, 9:00, 16:30 - dzieci, 18:00, 19:00 - młodzież

SPOWIEDŹ: podczas każdej Mszy św.

Nabożeństwa: 8:30 -  poniedziałek - sobota, 17.30 -  poniedziałek - piątek i niedziela 

Kancelaria

W tym tygodniu czynna:

wtorek: 9.30 - 11.00  i 15.30 - 17.00,  czwartek:  9.30 - 11.00 i 15.30 - 17.00,  

sobotę: 9.30 - 11.00

W sprawach pilnych - pogrzebowych                tel. 502 588 444

W sprawach duszpasterskich -  rezerwacji Mszy Św. 

debno-parafia@salezjanie.pl

 

WIELKI POST CZASEM MOJEGO ZBAWIENIA!!!

Print Friendly, PDF & Email

Spis treści

jezus12.jpg

Wstęp

Liturgia Wielkiego Postu przygotowuje wiernych na obchody Zmartwychwstania Pańskiego, aby mogli przeżywać je radośnie z oczyszczoną duszą i ożywioną wiarą.
Pierwsza wiadomość o istnieniu Wielkiego Postu pochodzi z II wieku przed Chrystusem. Pisze o tym starożytny pisarz Tertulian (+ ok. 240). Już wówczas wierni przez dwa dni przygotowywali się na obchody Paschy Chrystusa. Św. Ireneusz (+ ok. 202) podaje, że za jego czasów zwyczaj ten istniał również w Galii, gdzie ku czci 40-dniowego postu Pana Jezusa przeżywano post 40-godzinny (w Wielki Piątek i w Wielką Sobotę).
W III w. jak pisze Dionizy Al przygotowania te trwały już tydzień.
Post 40-dniowy wprowadzono na początku wieku IV na pamiątkę postu Jezusa Chrystusa.
Przykład czterdziestodniowego postu dał Chrystus Pan (Mt 4,2), a także Mojżesz (Wj 34,28) i Eliasz (l Kil 19,8). Pod ich wpływem Wielki Post stał się czasem ożywionej modlitwy, pokuty, dzieł miłosierdzia, walki z grzechem oraz pogłębiania życia religijnego.

W VI w. w Rzymie post rozpoczynał się 6 tygodni przed Wielkanocą. Po odliczeniu niedziel, w które nigdy nie poszczono, okazało się jednak, że jest zaledwie 36 dni postnych. Dlatego właśnie w VII wieku dodano dni, których brakowało i wyznaczono Środę Popielcową jako początek okresu Wielkiego Postu.
Św. Leon Wielki (+ 361r.) pouczał, że: "Modlitwą utrzymuje się wiarę nieskażoną, postem niewinne życie, jałmużną ducha miłości". Jest to program wielkopostnej pracy nad sobą.
Obecnie Wielki Post rozpoczyna się Środą Popielcową i trwa czterdzieści dni.
"Boże, Ty pozwalasz twoim wiernym, co roku z oczyszczoną duszą radośnie oczekiwać świąt wielkanocnych, aby gorliwie oddając się modlitwie i dziełom miłosierdzia, przez uczestnictwo w sakramentach odrodzenia osiągnęli pełnię dziecięctwa Bożego".


Post dla chrześcijanina
Co to jest post?
Przede wszystkim jest to powstrzymywanie się od jedzenia niektórych potraw. Post to także rezygnowanie z wielu przyjemności, m.in. z telewizji czy gry na komputerze.

Po co mamy pościć?
Post uczy panowania nad naszymi zachciankami. W ten sposób ćwiczymy swoją wolę, wyrabiamy sobie naszą dyscyplinę wewnętrzną. Post jest czasem naprawy i wyrównywania krzywd wyrządzonych Bogu, ludziom i sobie. Jest także dowodem, że nasze nawrócenie jest szczere.

Jak możemy wynagrodzić krzywdy przez post?
To proste. Na przykład postanawiamy nie jeść czekolady w Wielkim Poście. Czasami jednak odczuwamy ochotę, żeby po nią sięgnąć. Wtedy może być nam smutno, odczuwamy pewien wewnętrzny ból. I to nasze małe cierpienie możemy ofiarować Bogu, jako wynagrodzenie za nasze grzechy czy w intencji osoby przez nas skrzywdzonej. Jednocześnie uczymy się panować nad swoimi zachciankami. Stajemy się bardziej dojrzali w wierze, bo potrafimy odmówić sobie czegoś w imię miłości do Boga. Ale Jezus uczył nas kochać każdego człowieka, bo On sam mieszka w ludzkim sercu. I wtedy, kiedy zobaczymy kogoś potrzebującego pomocy albo jeśli ktoś nas poprosi o cokolwiek - będziemy na tyle silni duchowo, że zostawimy to, co w danej chwili będziemy robić, i z pewnością uczynimy dobry uczynek.

Jakie są przepisy dotyczące postu chrześcijanina?
1.Wstrzymanie się od pokarmów mięsnych tradycyjny obowiązuje:
a) we wszystkie piątki w roku,
b) 24 grudnia,
c) w Środę Popielcową.
Nie ma obowiązku wstrzemięźliwości, jeżeli w piątek wypadnie święto nakazane lub uroczystość.

2. Wstrzymanie się od pokarmów mięsnych i zachowanie postu ilościowego obowiązuje:
a) w Środę Popielcową,
b) w Wielki Piątek.
Wstrzymanie się od pokarmów mięsnych obowiązuje wiernych, którzy ukończyli 14 rok życia, natomiast post ścisły tych, którzy ukończyli 18 rok życia, a nie rozpoczęli 60-tego.

3.Wolni są od obowiązku wstrzymania się od potraw mięsnych w piątki:
a) wszyscy, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia, w których nie są przestrzegane kościelne przepisy postne,
b) wszyscy, którzy nie mają możliwości wyboru potraw, a muszą spożywać to, co jest dostępne do spożycia.
Dyspensa nie dotyczy Środy Popielcowej, Wielkiego Piątku i Wigilii Bożego Narodzenia.
Wierni korzystający z dyspensy powinni pomodlić się w intencji Ojca Świętego oraz złożyć drobną ofiarę do skarbonki z napisem "Jałmużna postna", albo częściej spełniać uczynki miłosierdzia chrześcijańskiego.



Środa Popielcowa

Środa Popielcowa rozpoczyna okres Wielkiego Postu - czas rozważania Tajemnicy Męki i Śmierci Chrystusa, czas dany nam dla lepszego przygotowania się do obchodów corocznej pamiątki Zmartwychwstania Chrystusa.
W tym dniu każdy z nas zostaje podczas mszy św. posypany popiołem, na znak podjęcia wielkopostnej pokuty i nawrócenia.
Pan Bóg przypomina o tym przez proroka Joela: "Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem, przez post i płacz, i lament. Rozdzierajcie jednak serca wasze, a nie szaty! Nawróćcie się do Pana Boga waszego! On bowiem jest łaskawy, miłosierny, nieskory do gniewu i wielki w łaskawości, a lituje się na widok niedoli" (Jl 2, 12-13).
Tekst ten mówi nie tylko o potrzebie nawrócenia i pokuty, ale także o niezmierzonym miłosierdziu Boga i Jego gotowości do przebaczenia. Pełne ufności zwrócenie się ku Bogu, który kocha grzesznika, jest już odwróceniem się od zła, a na pewno jest początkiem nawrócenia.
Obrzęd poświęcenia i nałożenia na głowę popiołu w Środę Popielcową łączy dwie różne tradycje istniejące w pierwszych wiekach chrześcijaństwa.
Od najdawniejszych czasów praktykowany byt w Kościele zwyczaj nakładania na publicznych grzeszników pokuty. Od VII wieku miał on miejsce w środę poprzedzającą pierwszą niedzielę Wielkiego Postu. Za ciężkie grzechy zwłaszcza publiczne, jak odstępstwo od wiary, świadome zabójstwo, złamanie przysięgi małżeńskiej (cudzołóstwo), obowiązywała publiczna pokuta. Pokutnicy zbierali się w świątyni, oskarżali się wobec zebranych ze swoich win, przywdziewali włosiennice, a kapłani posypywali ich głowy popiołem. Po odmówieniu odpowiednich modlitw biskup (lub w jego imieniu kapłan) mówił do nich: "Oto wypędzamy was teraz z obrębu kościoła z powodu grzechów i zbrodni waszych" i wyprowadzał ich ze świątyni. To wyprowadzenie pokutników poza mury świątyni miało być ostrzeżeniem dla pozostałych wiernych i podkreślało prawdę, że grzech ciężki nie tylko obraża Boga, ale wyklucza ze społeczności Kościoła.
Uroczyste pojednanie pokutników z Bogiem i Kościołem następowało w godzinach porannych w czasie Mszy św. w Wielki Czwartek.
Od X wieku praktyka pokuty publicznej zaczyna powoli zanikać. W liturgii pozostał po niej tylko obrzęd posypania głów popiołem. Papież Urban II (+1099) polecił nakładać popiół na głowę wszystkich wiernych, aby przypomnieć im o kruchości życia ludzkiego, przemijaniu, potrzebie pokuty i nawrócenia.
Przy posypywaniu głów popiołem kapłan może używać zamiennie jednej z dwóch formuł.
Pierwsza, dawna, ale wciąż jeszcze używana, wzięta jest z Księgi Rodzaju i brzmi: "Pamiętaj człowieku, że prochem jesteś i w proch się obrócisz" (Rdz 3,19).
Druga formuła, nowa, ma wyraźnie aspekt duszpasterski. Została wypowiedziana przez samego Jezusa Chrystusa: "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię" (Mk 1, 15).
Bóg nie chce śmierci grzesznika, ale żeby się nawrócił i żył. Nawrócić się - znaczy wyrzucić grzech z myśli i z serca i wrócić do Boga. Oznacza to również stałą pamięć, że Bóg zawsze jest gotowy przebaczyć, bo jest bogaty w miłosierdzie. W akcie przebaczenia objawia się najpełniej Jego miłosierna miłość do człowieka.
Każda z tych formuł ma swoją wymowę. Pierwsza - dosadna, uczy realizmu i zmusza do refleksji nad życiem człowieka. Druga - zachęca do prawdziwej pokuty i odmiany życia w duchu Ewangelii. Obrzęd posypania głów popiołem rozpoczyna wielkie dzieło odnowy życia.
W symbolice chrześcijańskiej popiół jest obrazem ułomności i przemijania człowieka. Popiół ze Środy Popielcowej, którym zostaną nam posypane głowy, pochodzi z gałązek palmowych z Niedzieli Palmowej poprzedniego roku. Popiół jest także znakiem żałoby i pokuty. Posypywanie głów popiołem wyraża żal i skargę, smutek i skruchę. Przyjęcie popiołu na swoją głowę oznacza, że człowiek wyraża przed Bogiem żal z powodu wielu sytuacji, w których wybrał zło zamiast dobra. Oznacza ono także chęć zmiany swojego postępowania, a więc nawrócenie. Jest to wyraz prośby Boga o miłosierdzie nad nami.



Zwyczaje Wielkiego Postu

W Środę Popielcową kapłan posypując głowy popiołem przypomina: "Pamiętaj człowiecze, żeś jest prochem i w proch się obrócisz"; "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię". Już pierwszy dzień Wielkiego Postu przypomina wiernym potrzebę zadumy nad sobą. W miarę zbliżania się Wielkanocy spotykamy następujące zwyczaje ludowe:
W połowie Wielkiego Postu ze śpiewem obnoszono po domach gałąź świerkową, znak nadchodzącej wiosny. W przesileniu zimy i wiosny spotyka się też zwyczaj topienia Judasza, które w wymowie jest podobne do topienia Marzanny, znak radości i przezwyciężania złych mocy zimy.
Niedziela Palmowa była zawsze dniem poświęcania palm. Aby dom chronić przed piorunami, zwyczaj kazał nowopoświęconą palmę kłaść pod dach. Dla zapobieżenia kaszlom i chorobom gardła, połykano poświęcone bazie z palmy. W Niedzielę Palmową zatykano także gałązki palmowe na polach, dla obrony przed szkodnikami, gradobiciem i suszą.
W Wielki Czwartek istniał zwyczaj umywania nóg dwunastu starcom. Czynili to królowie polscy, biskupi i magnaci. Klękali przed starcami i umywali im stopy. W liturgii Wielkiego Czwartku tradycja ta zachowała się do dzisiaj.
W Wielki Piątek - dzień powagi i skupienia - panował zanikły już zwyczaj uderzania domowników rózgą przez głowę rodziny, dla upamiętnienia biczowania Chrystusa. Nazywało się to: Boże rany. Wielki Piątek to również dzień odwiedzania Bożych Grobów.
W Wielką Sobotę przynoszono - i tak czyni się nadal w naszych czasach - do poświęcenia różne potrawy, a głównie chleb, mięso, wędliny, jajka, sól, spożywane przy stole wielkanocnym. Był też zwyczaj poświęcania wszystkich artykułów spożywczych.

 

 


 

Niedziela Palmowa

O uroczystym wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy piszą wszyscy czterej Ewangeliści. Świadczy to o tym, jak wielką rangę przywiązują do tego wydarzenia z życia Jezusa. Chrystus poleca uczniom swoim przyprowadzić oślicę z oślęciem i wskazuje dokładnie, gdzie są zwierzęta. Wsiada na oślę i z Góry Oliwnej udaje się do Jerozolimy, aby wypełniło się proroctwo Zachariasza: "Oto Król twój idzie do ciebie, sprawiedliwy i zwycięski. Pokorny - jedzie na osiołku, na oślątku, źrebięciu oślicy" (Za 9,9). Na Jego widok wielka rzesza wyszła Mu naprzeciw, obcinano gałązki drzew i rzucano na drogę, którą miał Chrystus przejeżdżać. Rozentuzjazmowany tłum kładł szaty pod nogi zwierzęcia i wołał: "Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie!" (Mt 21, 9).
Kiedy byli już blisko miasta, Pan Jezus zapłakał nad nim, przepowiadając, że nie pozostanie w nim kamień na kamieniu, bo nie poznało czasu swojego nawiedzenia (por. Łk 19, 41-44). Kiedy Chrystus znalazł się w świątyni, uzdrowił wielu chorych. Tam też podeszły dzieci i ogarnięte ogólnym entuzjazmem zaczęły wołać: "Hosanna!". Gdy zaś zarzut czynili Mu z tego powodu Żydzi, wtedy Chrystus Pan przypomniał im proroctwo Psalmu:, ,Czy nigdy nie czytaliście: "Z ust niemowląt i ssących zgotowałeś sobie chwałę?" (Mt 21, 16). Tymczasem zapadł wieczór i Jezus, widząc, że "pora była już późna, wyszedł razem z Dwunastoma do Betanii" (Mk 11, 11).
Jak widzimy, centralnym momentem Niedzieli Palmowej jest uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy. Na jego pamiątkę, już w IV wieku powstał w Jerozolimie zwyczaj, że w ten dzień patriarcha otoczony tłumem radośnie pokrzykującym wsiadał na oślę i wjeżdżał na nim z Góry Oliwnej do miasta. Zwyczaj ten od VI w. stał się na długo powszechną praktyką w całym Kościele. Zwyczaj poświęcania palm wprowadzono do liturgii dopiero w wieku XI.
Procesja z palmami ma charakter triumfalny. W wielu parafiach i miejscowościach dzieci, młodzież i dorośli przygotowuj ą własnoręcznie wykonane piękne palmy. Procesja z palmami przypomina, że Chrystus wkraczał do Jerozolimy jako jej Król i Pan. Przez to Kościół chce podkreślić, że chociaż Chrystus za kilka dni podejmie drogę krzyżową zakończoną okrutną śmiercią, to jednak nigdy nie pozbawi się swojego majestatu królewskiego i prawa do panowania. Dla wszystkich uczestniczących w procesji jest to kolejna okazja do przypomnienia, że Jezus umiera za grzechy każdego człowieka, za moje grzechy, że jest On moim Panem, Królem i Zbawicielem.



Triduum Paschalne

Wstęp.
Podczas Triduum Paschalnego przeżywamy i uobecniamy w liturgii wydarzenia paschalne dotykając samej istoty tajemnicy naszego zbawienia. W chrześcijaństwie tajemnica nie oznacza jedynie tego, czego się nie rozumie i co wzbudza lęk, ale raczej plan Boży wobec ludzkości, który objawił się nam w Chrystusie i którego nigdy do końca nie pojmiemy. Poprzez obrzędy Wielkiego Tygodnia tajemnica ta jest celebrowana i ukazywana w wyjątkowy i podniosły sposób. Trzeba je jak najgłębiej zrozumieć po to, by obudzić lub zapoczątkować w sobie prawdziwą religijność i postawę.
Wielki Tydzień a zwłaszcza Triduum Paschalne jest rdzeniem roku liturgicznego i osią całego chrześcijańskiego kultu. W tym czasie nie tylko wspomina się najwyższą "godzinę" misji Jezusa, ale również obchodzi się ustanowienie wszystkich sakramentów, poprzez które otrzymujemy dziś miłość Bożą, zbawienie. Zatem w Wielkim Tygodniu nie wspomina się tylko wydarzeń z życia Jezusa Chrystusa, których kulminacyjnym momentem była jego śmierć i zmartwychwstanie, ale poprzez celebracje liturgiczne, dzieło Boże staje się w sposób szczególny obecne. Dlatego każdy z nas zostaje wezwany do "spożycia Paschy", czyli do podążania za Jezusem tak jak Żydzi w czasach pierwszej Paschy w historii podążali za Mojżeszem. Każdy z nas zostaje wezwany do "wypicia kielicha" wspólnie z Jezusem, żeby zjednoczyć się z Nim. Pascha oznacza dosłownie przejście z pomocą i siłą Jezusa; przejście od dusznej, smutnej egzystencji, ograniczonej do nas samych, do życia przepełnionego tchnieniem Ducha Świętego.
Największe misteria ludzkiego odkupienia sprawuje Kościół co roku począwszy od Mszy wieczornej Wielkiego Czwartku aż do Nieszporów Niedzieli Zmartwychwstania. Czas ten słusznie nazywany jest Triduum Chrystusa ukrzyżowanego, pogrzebanego i wskrzeszonego. Nazywa się go Triduum Paschalnym, ponieważ uobecnia się wtedy i uskutecznia misterium Paschy, to jest przejścia Pana z tego świata do Ojca.

Wielki Czwartek.
W Wielki Czwartek wieczorem gromadzimy się w kościele wokół Chrystusa Pana, jak uczniowie na Ostatniej Wieczerzy. Uczestniczymy w tych samych wydarzeniach. Ten sam Jezus zaprasza nas do wspólnego stołu. Biorąc chleb i wino, i przemienia je w swoje Ciało i Krew, aby nas nakarmić. Czyni to wszystko z miłości ku nam. Zanim odejdzie do Ojca zostawi nam Testament miłości, mimo nocy zdrady i niewierności, mimo bliskiej męki i śmierci krzyżowej. Tym Testamentem jest On sam. Pozostał z nami pod osłoną znaków sakramentalnych, zwłaszcza Eucharystii i kapłaństwa, których ustanowienie dziś wspominamy. Sprawia to Duch Święty, którego mocą żyjemy i uświęcamy się. Odchodząc Chrystus zobowiązał nas jednak do wzajemnej miłości. Zostawił nam wymowny przykład: umywając nogi swoim uczniom, kazał nam kierować się w życiu tą samą zasadą miłości - To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem (J 15,12).
Cała uwaga w tym dniu winna kierować się ku misterium upamiętnianym w tej Mszy świętej: jest to ustanowienie Eucharystii, ustanowienie stanu kapłańskiego oraz Pańskie przykazanie bratniej miłości.
Zgodnie z najdawniejszą tradycją Kościoła, w tym dniu nie wolno odprawiać Mszy świętych bez udziału ludu.
Najstarszy dokument opisujący liturgię Wielkiego Tygodnia w Jerozolimie z IV wieku mówi o dwóch mszach świętych sprawowanych w Wielki Czwartek. Obecnie dwie Msze święte odprawiane są tylko w kościołach katedralnych.
Rano w katedrze Mszę św. koncelebruje biskup dokonując poświęcenia krzyżma (oliwa z balsamem) i oleju chorych. Dla okazania jedności kapłaństwa Chrystusowego, którego pamiątkę ustanowienia obchodzi w tym dniu Kościół, tę Mszę św. koncelebrują również inni kapłani ze swoim biskupem. Na jej zakończenie kapłani odnawiają przyrzeczenia kapłańskie.

 

b_260_0_16777215_00_images_stories_ostatnia12.jpgW godzinach wieczornych, w porze najbardziej odpowiedniej, we wszystkich kościołach odprawia się Mszę Wieczerzy Pańskiej, z pełnym uczestnictwem całej miejscowej wspólnoty; podczas tej Mszy wszyscy kapłani i posługujący wypełniają właściwe sobie funkcje. Kapłani, którzy koncelebrowali Mszę z poświęceniem krzyżma lub odprawiali już Mszę ze względu na pożytek wiernych, mogą powtórnie koncelebrować Mszę wieczorną. Jeśli domaga się tego potrzeba duszpasterska, ordynariusz miejscowy może pozwolić na odprawienie w porze wieczornej drugiej Mszy św. w kościołach i kaplicach publicznych lub półpublicznych; w razie konieczności może pozwolić na odprawienie Mszy w godzinach porannych, lecz tylko dla tych wiernych, którzy w żaden sposób nie mogą wziąć udziału w głównej Mszy wieczornej. Komunii świętej można udzielać wiernym tylko podczas Mszy św., natomiast chorym wolno ją zanieść o każdej porze dnia. Należy im przypomnieć ustanowienie Najświętszego Sakramentu i zachęcić do duchowej łączności z wieczorną Mszą św.
Msza św. Wieczerzy Pańskiej kończy się procesją przeniesienia Najświętszego Sakramentu do kaplicy adoracji zwanej "ciemnicą". Wierni czuwają na modlitwie powierzając swoje trudy życia i cierpienia, jak Pan Jezus w swojej modlitwie w Ogrójcu.
Tradycja wieczornej Mszy świętej jest pamiątką tego co uczynił Jezus zanim zmierzył się ze swoją męką i śmiercią. W czasie Paschalnej Wieczerzy uczynił z chleba i wina wieczne i rzeczywiste znaki swojego ofiarowanego za nas ciała i przelanej krwi. Inaczej mówiąc wyprzedził znakami, ustanawiając sakrament Eucharystii, to czego dokona poprzez swoją śmierć i zmartwychwstanie.

Wielki Piątek.
W tym dniu, w którym "Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha" Kościół rozmyślając nad Męką Swojego Pana i Oblubieńca oraz adorując krzyż, wspomina swoje narodzenie z boku Chrystusa umierającego na Krzyżu i wstawia się do Boga za zbawienie całego świata. Dzień ten w całości poświęcony jest przeżyciom związanym z mękę i śmiercią Chrystusa.
W tradycji ludowej dzień ten przepełnia atmosfera głębokiego smutku i żałoby, ale liturgia Wielkiego Piątku, mimo swojej surowej prostoty, tworzy nastrój spokojnej i majestatycznej uroczystości. Nie bez powodu szaty liturgiczne mają czerwony kolor tak jak w Niedzielę Palmową, gdy wspomina się królewski wjazd Jezusa do Jerozolimy. Godzina śmierci Jezusa celebrowana jest przez Kościół jako godzina triumfu. Zgodnie ze starożytną tradycją w Wielki Piątek w Kościele nie odprawia się Mszy św.
Po południu celebrowane jest nabożeństwo Męki Pańskiej, podczas którego wierni koncentrują się na rozważaniu biblijnego opisu męki i śmierci Chrystusa, a następnie na adoracji Krzyża. Podniosły i surowy obrzęd Męki składa się z trzech zasadniczych części: liturgii słowa, adoracji krzyża i Komunii eucharystycznej.
Na zakończenie przenosi się w procesji eucharystyczne Ciało Chrystusa do wcześniej przygotowanego Grobu Pańskiego.
W tym dniu nie sprawuje się żadnych sakramentów, oprócz oczywiście sakramentu pokuty i namaszczenia chorych, jeśli zachodzi taka potrzeba.
Wielki Piątek jest w całym Kościele dniem pokuty, w którym - podobnie jak w Środę Popielcową - katolików obowiązuje zachowanie postu ścisłego.


Wielka Sobota.
b_260_0_16777215_00_images_stories_jezus121.jpgW Wielką Sobotę Kościół trwa przy grobie Pańskim, rozważając Mękę i Śmierć Chrystusa oraz Jego zstąpienie do otchłani a także w modlitwie i poście oczekuje na Jego Zmartwychwstanie.
Jest to dzień tradycyjnego wyciszenie, w którym nie sprawuje się Mszy św. Przez cały dzień trwa adoracja Chrystusa złożonego do grobu, zaś kapłani błogosławią pokarmy przeznaczone na świąteczny stół.
Wielka Sobota jest dniem symbolicznie wyrażającym sytuację człowieka, który na ziemi pełen nadziei oczekuje niedzieli nie znającej zachodu.
Wieczorem rozpoczynają się obchody Wigilii Paschalnej, które kończą adorację przy Grobie Pańskim. Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do tabernakulum. Ceremonie Wigilii paschalnej składają się z czterech zasadniczych części: liturgii światła, liturgii słowa, liturgii chrzcielnej i liturgii eucharystycznej.

Wigilia Paschalna
Zmartwychwstanie Chrystusa jest fundamentalną prawdą i nadzieją całego chrześcijańskiego przesłania. Z tego powodu Wielkanoc jest największą celebracją chrześcijańskiego kultu. Takie znaczenie, jakie niedziela ma w tygodniu, uroczystość Wielkanocy ma w roku liturgicznym. Niedziela Zmartwychwstania jest zatem matką, źródłem, pierwszą ze wszystkich niedziel. Wigilii Paschalnej zgodnie z bardzo dawną tradycją powinna być czuwaniem na cześć Pana. Wierni, posłuszni napomnieniu Ewangelii, trzymając w rękach zapalone świece, powinni być podobni do ludzi, którzy oczekują swego Pana, aby, gdy powróci, zastał ich czuwających i zaprosił ich do swego stołu. Od początku Kościół, zwłaszcza podczas nocnej Wigilii, obchodził doroczną Paschę, która jest uroczystością nad uroczystościami. Jest to czuwanie wyjątkowe, na które składa się:
1) liturgia światła, a w niej: poświęcenie ognia, przygotowanie paschału i orędzie wielkanocne,
2) liturgia słowa złożona aż z dziewięciu czytań,
3) liturgia chrzcielna, a w niej litania do świętych, błogosławieństwo wody chrzcielnej i celebracja chrztu a także odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych,
4) liturgia eucharystyczna.
Msza Wigilii Paschalnej jest pierwszą ze wszystkich, matką wszystkich Mszy świętych. Jest to pierwszy posiłek spożyty wspólnie ze Zmartwychwstałym, znak i gwarancja wiecznej uczty.
Mam nadzieję drogi Bracie i siostro że tych kilka słów pomoże przeżywać ten szczególny czas i spotkać się z Zmartwychwstałym Panem w radości i pokoju czystego serca.


Ks. Paweł STEFAŃSKI SDB

Liturgia dnia

Kliknij i czytaj

Parafia Rzymskokatolicka

pw. św. Ap. Piotra i Pawła

Pl. Konstytucji 3 Maja 2

74-400 Dębno
woj. Zachodniopomorskie, Polska
Telefon: 95 760-27-16
http://www.debno.salezjanie.pl
debno@salezjanie.pl
Konto Parafii: GBS Barlinek o/Dębno

80-8355-0009-0046-8578-2000-0001

Odwiedziło nas

355745
DzisiajDzisiaj200
WczorajWczoraj333
W tym tygodniuW tym tygodniu200
W tym miesiącuW tym miesiącu5134
OgółemOgółem355745